Misschien herken je dat.
Je weet eigenlijk dat je geen energie hebt voor die afspraak. En dat je die extra taak niet wilt aannemen.
Je weet dat je tijd voor jezelf nodig hebt. Dat een bepaalde relatie of situatie je leegtrekt.
En toch doe je het.
Want je ziet ook de andere kant.
En voor je het weet, is je eigen behoefte weer verschoven.
De oplossing is niet dat je voortaan nergens meer rekening mee houdt.
Je hoeft niet hard te worden, niet alles af te wijzen.
En je hoeft ook niet minder empathisch te worden. De beweging zit ergens anders.
Je neemt jezelf mee in de afweging.
Niet alleen: Wat heeft de ander nodig?
Maar ook: Wat heb ík nodig?
Niet alleen: Wat gebeurt er met de ander als ik nee zeg?
Maar ook: Wat gebeurt er met mij als ik ja zeg?
Dat zijn twee heel verschillende vragen.
Jezelf meenemen betekent niet dat je altijd voor jezelf kiest.
Het betekent dat jij óók onderdeel bent van de beslissing.
En dat je niet automatisch verantwoordelijk bent voor het gevoel van een ander. Daar begint voor veel hoogsensitieve vrouwen een andere relatie met zichzelf.
Niet van:
Ik moet meer voor mezelf kiezen.
Maar van:
Ik wil mezelf niet langer buiten beschouwing laten.
Dat is subtieler. En vaak veel duurzamer.
Heb je behoefte aan een eenmalig online gesprek over een concerte vraag?
Je ziet het vaak voordat iemand iets zegt. Dat een collega spanning heeft, je partner ergens mee zit.
Dat een vriendin eigenlijk behoefte heeft aan aandacht.
Je voelt het, stemt af, Je houdt rekening.
En vaak gaat dat bijna vanzelf. Maar er is een keerzijde.
Want wanneer je voortdurend goed bent afgestemd op anderen, kan het steeds moeilijker worden om te voelen wat jij nodig hebt.
Hoogsensitiviteit wordt soms vooral beschreven vanuit wat lastig is: overprikkeling, vermoeidheid, emoties, veel nadenken.
Maar je vermogen om af te stemmen is óók een kwaliteit.
Daar kan veel kracht in zitten.
Het probleem ontstaat niet doordat je dit kunt.
Het probleem ontstaat wanneer afstemmen op anderen belangrijker wordt dan afstemmen op jezelf.